شعرهای فروغ فرخ زاد

تركيب صادقانه ي احساس

در لحظه هاي ملتهب ديدار

  در تمام طول تاریکی

  سیر سیرک ها فر یاد  زدند:

  ((ماه، ای ماه بزرگ...))

  در تمام طول تاریکی

  شاخه ها با آن دستان دراز

  که از آن ها آهی شهوتناک

  سوی بالا می رفت

  و نسیم تسلیم

  به فرامین خدایانی نشناخته ومرموز

  و هزاران نفس پنهان ، در زندگی مخفی خاک

  و در آن دایره سیار نورانی ، شبتاب

  دقدقه در سقف چوبین

  لیلی در پرده

  غوک ها در مرداب

  همه با هم ، همه با هم یکریز

  تا سیپیده دم فریاد زدند:

  (( ماه ، ای ماه بزرگ ...))

  در تمام طول تاریکی

  ماه در مهتابی شعله کشید

  ماه

  دل تنهایی شب خود بود

  داشت در بغض طلائی رنگش می ترکید

  راز این حلقهء زر

  راز این حلقه که انگشت مرا

  این چنین تنگ گرفته است به بر

  راز این حلقه که در  چهری او

  این همه تابش و رخشندگی است

  مرد حیران شد و گفت :

  حلقهء خوشبختی است،  حلقه زندگی هست

  همه گفتند: مبارک باشد

  دختر گفت: دریغا که مرا

  باز در معنی  آن شک باشد

  سال ها رفت و شبی

  زنی افسرده نظر کرد بر  آن حلقه زر

  دید در نقش فرزندی او

  روز های که به امید وفای شوهر

  به هدر رفته،هدر

  زن پریشان شد  ونالید که وای

  وای، این حلقه  که در چهری او

  باز هم تابش و رخشندگی است

  حلقه بردگی و بندگی است

عطر مرموز گیاهی بودم

چو بر آنجا گذرت میافتاد

بسرا ای تو لب میسودم

کاش چون نای شبان می خواندم

بنو ای دل دیوانه تو

خفته بر هودج مواج نسیم

میگذشتم ز در خانه تو

کاش چون رتو خورشید بهار

سخر از نجره میتابیدم

از س رده لرزان حریر

رنگ چشمان ترا میدیدم

کاش در بزم فروزنده تو

خنده جام شرابی بودم

کاش در نیمه شبی در آلود

سستی و مستی خوابی بودم

کاش چون آیینه روشن میشد

دلم از نقش تو و خنده تو

صبحگاهان بته تنم میلغزید

گرمی دست نوازنده تو

کاش چون برگ خزان رقص مرا

نیمه شب ماه تماشا میکرد

در دل باغچه خانه تو

شور من ... ولوله بر پا میکرد

کاش چون یا تو دل انگیز زنی

میخزیدم به دل پرتشویش

ناگهان چشم توپرا میدیدم

خیزه بر جلوه زیبائی خویش

کاش در بستر تنهائی تو

پیکرم شمع گنه میافرختم

ریشه زهد تو و حسرت من

زین گنه کاری شیرین میسوخت

کاش از شاخه سر سبز حیات

گل اندوه مرا میچیدی

کاش در شعز من ای مایه عمر

شعله راز مرا میدیدی

تا نیمه شب بیاد تو چشمم نخفته است

ای مایه امید من ، ای تکیه گاه دور

هرگز مرنج از آنچه بشعرم نهفته است

شاید نبوده قدرت آنم که در سکوت

احساس قلب کوچک خود را نهان کنم

بگذار که ترانه من راز گو شود

بگذار آنچه را که نهفتم عیان کنم

تا بر گذشته مینگرم ، عشق خویش را

چون آفتاب گمشده میاورم بیاد

مینالم از دلی که بخون غرفته گشته است

این شعر، غیر زنجش یارم بمن چه داد

گنه کردم گناهی پر ز لذت

کنار پیکری لرزان وبهوش

 خداوندا چه میدانم چه کردم

 در آن خلوتگه تاریک و خاموش

در آن خلوتگه تاریک و خاموش

نگه کردم بچشم پر ز رازش

 دلم در سینه بی تابانه لرزید

 ز خواهش های چشم پر نیازش

 در آن خلوتگه تاریک و خاموش

پریشان در کنار او نشستم

 لبش بر روی لبهایم هوس ریخت

 ز اندوه دل دیوانه رستم

 فرو خواندم به گوشش قصهء عشق:

 ترامیخواهم ای جانانهءمن

 ترامیخواهم ای آغوش جانبخش

 ترا،ای عاشق دیوانهء من

 هوس در دیدگانش شعله افروخت

 شراب سرخ در پیمانه رقصید

 تن من در میان بستر نرم

 بروی سینه اش مستانه لرزید

 گنه کردم گناهی پر ز لذت

 در آغوشی گرم و آتشین بود

 گنه کردم میان بازوانی

 که داغ وکینه جوی و آهنین بود

((سخت آشفته ای ز دیدارش

صبحدم با ستارگان سپید

می رود،می رود، نگهدارش))

من به بوی تو رفته از دنیا

بی خبر از فریب فرداها

روی مژگان نازکم می ریخت

چشمهای تو چون غبار طلا

تنم از حس دستهای تو داغ

گیسویم در تنفس تو رها

می شکفتم ز عشق و می گفتم

((هر که دلداده شد به دلدارش

ننشیند به قصد آزارش

برود،چشم من به دنبالش

برود،عشق من نگهدارش))

آه،اکنون تو رفته ای و غروب

سایه می گسترد به سینهء راه

نرم نرمک خدای تیرهء غم

می نهد پا به معبد نگهم

می نویسد به روی هر دیوار

آیه هایی همه سیاه سیاه

دلم گرفته است

به ایوان می روم و انگشتانم را

بر پوست کشیده ی شب می کشم

چراغ های رابطه تاریکند

چراغ های رابطه تاریکند

کسی مرا به آفتاب

معرفی نخواهد کرد

کسی مرا به میهمانی گنجشک ها نخواهد برد

پرواز را به خاطر بسپار

پرنده مردنی ست

ای دختر بهار حسد می برم به تو

عطر و گلو ترانه و سرمستی ترا

با هرچه طالبی به خدا می خرم زتو

بر شاخ نوجوان درختی شکوفه ای

با ناز می گشود دو چشمان بسته را

می شست کاکلی به لب آب نقره فام

آن بال های نازک زیبای خسته را

خورشید خنده کرد  وز امواج خنده اش

بر چهر روز روشنی دلکشی دوید

موج سبک خزید و نسیمی به گوش او

رازی سرود و موج بنرمی از او رمید

خندید باغبان که سرانجام شد بهار

دیگر شکوفه کرده درختی که کاشتم

دختر شنید و گفت چه حاصل از این بهار

ای بس بهار ها که بهاری نداشتم

خورشید تشنه کام در آن سوی آسمان

گوئی میان مجمری از خون نشسته بود

می رفت روز و خیره در اندیشه ای غریب

دختر کنار پنجره محزون نشسته بود

                                                                                                       (تهران - بهار ۱۳۳۴)